Resimlere bakarken bile ne kadar değişip, hızlı büyüdüğünüzü görmek insanı alıp uzaklara götürüyor.
Hep derlerdi vakit nasıl geçecek bilemeyeceksin diye ve gerçekten çok doğru bir söz. Sizinle sabah nasıl olup akşam nasıl oluyor anlamıyorum. Ama her geçen gün sizinle aramızdaki bağ artıyor. Prensesimin boncuk gözlerinde ki gülüşünü görmenin değeri hiçbirşeyle ölçülemez.Prensiminse, gülüşleri ve senin elini hiçbir zaman bırakmayacağım anne dercesine sıkı sıkı elimi tutuşunu anlatmak o kadar zorki.Pıtırcıklarım artık benim sesimi tanıyorlar.Hele uykudan uyanıp anneciğim uyandınız mı siz dediğimdeki gülüşleri harika.....
Oyuncaklarını tutabiliyorlar ve takip edebiliyorlar.Kızımsa karşına geçip konuştuğunda sana resmen karşılık veriyor.Oğlum iki elinle ses çıkaran oyuncaklarını kullanabiliyor.
Sizleri çokkkkk seviyorum canlarım....İki aşk arasında sıkışıp kalmak o kadar zor ki bazen nefes alamıyorum.....
8 Aralık 2010
30 Kasım 2010
28 Kasım 2010
KAFA KAFAYA VERDİK...
O anne biz şimdiden kafa kafaya verip nasıl yaramazlıklar yaparız onu düşünüyoruz.
26 Kasım 2010
24 Kasım 2010
19 Kasım 2010
UZUN BİR ARADAN SONRA EVE DÖNÜŞ....
6 günlüğüne diye çıkdığımız evimize 25 gün üzerine dönük.Pıtırcıklarım , ben ve aşkım evde hep beraber olmayı özlemişiz.
16 Kasım 2010
KURBAN BAYRAMI
İlk kurban bayramımızı Ankara'da geçirdik.Tüm sevdiklerimizle beraber nice bayramlara....
14 Kasım 2010
CANIM KUZENİM VE TEYZEM ZİYARETTİMİZE GELDİLER....
Kaydol:
Kayıtlar (Atom)