MİNE’CİĞİMİZ BİZİ ANNEMİZE VE EYLÜL’CÜĞÜMÜZE KAVUŞTURDU….

29 Mayıs Cumartesi Zonguldakta Mine’nin nişanı oldu. Allah bir ömür boyu sağlık ve huzur içinde yaşamayı nasip etsin. Gelirken de canım annemi ve yiğenimi getirdi.Derya’cığım yurtdışına gideceği için beni görmek istemiş ve bende onları görmek için Elif ablama geçtim.Mehmet çok tatlı bir bebiş olmuş.


Derya teyzemize hediyeleri için teşekkürler….

Gülay teyzemizden...

Bebislerimiz dogmadan Mevlanayı ogrensin. (Ablaları Zeynep Ege gibi)...




Sonsuz bir karanlığın içinden doğdum.

Işığı gördüm, korktum.

Ağladım.



Zamanla ışıkta yaşamayı öğrendim.

Karanlığı gördüm, korktum.

Gün geldi sonsuz karanlığa uğurladım sevdiklerimi. ..

Ağladım.



Yaşamayı öğrendim.

Doğumun, hayatin bitmeye başladığı an olduğunu;

aradaki bölümün,

ölümden çalınan zamanlar olduğunu öğrendim.



Zamanı öğrendim.

Yarıştım onunla...

Zamanla yarışılmayacağını,

Zamanla barışılacağını,

Zamanla öğrendim...



İnsani öğrendim.

Sonra insanların içinde iyiler ve kötüler olduğunu...

Sonra da her insanın içinde

iyilik ve kötülük bulunduğunu öğrendim.



Sevmeyi öğrendim.

Sonra güvenmeyi...

Sonra da "güvenin" sevgiden daha kalıcı olduğunu,

"Sevgi'nin; güvenin sağlam zemini üzerine kurulduğunu öğrendim.



İnsan tenini öğrendim.

Sonra tenin altında bir ruh bulunduğunu. ..

Sonra da ruhun aslında tenin üstünde olduğunu öğrendim.



Evreni öğrendim.

Sonra evreni aydınlatmanın yollarını öğrendim.

Sonunda evreni aydınlatabilmek için,

önce çevreni aydınlatabilmek gerektiğini öğrendim.



Ekmeği öğrendim.

Sonra barış için, ekmeğin bolca üretilmesi gerektiğini.

Sonra da ekmeği hakça bölüşmenin,

bolca üretmek kadar, önemli olduğunu öğrendim.



Okumayı öğrendim.

Kendime yazıyı öğrettim sonra...

Ve bir süre sonra yazı, kendimi öğretti bana...



Gitmeyi öğrendim.

Sonra dayanamayıp dönmeyi...

Daha da sonra kendime rağmen gitmeyi...



Dünyaya tek başına meydan okumayı öğrendim genç yasta...

Sonra, kalabalıklarla "birlikte yürümek" gerektiği fikrine vardım.

Sonra da, asil yürüyüşün kalabalıklara karsı olması gerektiğini öğrendim.



Düşünmeyi öğrendim.

Sonra kalıplar içinde düşünmeyi öğrendim.

Sonra sağlıklı düşünmenin;

Kalıpları yıkarak düşünmek olduğunu öğrendim.



Namusun önemini öğrendim evde...

Sonra yoksundan, namus beklemenin namussuzluk olduğunu;

Gerçek namusun, günah elinin altındayken,

Günaha el sürmemek olduğunu öğrendim.



Gerçeği öğrendim bir gün...

Ve gerçeğin acı olduğunu...

Sonra dozunda acının,

yemeğe olduğu kadar, hayata da,

lezzet kattığını öğrendim.



Her canlının ölümü tadacağını, ama sadece bazılarının

hayati tadacağını öğrendim.



Ben dostlarımı ne kalbimle nede aklımla severim.

Olur ya ...

Kalp durur ...

Akıl unutur ...

Ben dostlarımı ruhumla severim.

O ne durur, ne de unutur ...



MEVLANA

DOĞUM GÜNÜN KUTLU OLSUN ANNECİĞİM...

YILLAR SONRA ÖĞRENDİMKİ...

Yıllar sonra öğrendim ki;


Kimseyi sizi sevmeye

zorlayamazsınız.

Kendinizi sevilecek insan


yapabilirsiniz,


gerisini karşı tarafa bırakırsınız.

Öğrendim ki;

Güveni geliştirmek


yıllar alıyor,


yıkmak bir dakika.

Öğrendim ki;

Sevimlilik yaparak 15 dakika

kazanmak mümkün

ama sonrası için bir şeyler

bilmek gerek.

Öğrendim ki;

Kendini en iyilerle

kıyaslamak değil,

kendi en iyinle

kıyaslamak sonuç getirir.

Öğrendim ki;

İnsanların başına ne

geldiği değil,

O durumda ne yaptıkları


önemli.

Öğrendim ki;

Olmak istediğin insan olabilmen,

çok vakit alıyor.


Öğrendim ki;

Bütün sevdiklerinle


iyi ayrılman gerek.


Hangisi son görüşme


olacak


bilmiyorsun.

Öğrendim ki;

Sen tepkilerini kontrol edemezsen,

tepkilerin hayatını kontrol eder.

Öğrendim ki;

Kahraman dediğiniz insanlar,

bir şey yapması gerektiğinde;

Yapılması gerekeni,

Şartlar ne olursa olsun yapanlar.

Öğrendim ki;

En iyi arkadaşla sıkıcı an olmaz.

Öğrendim ki;

İki insan aynı şeye bakıp,


tamamen farklı şeyler


görebilir.

Öğrendim ki;

Bazı insanlar sizi çok

seviyor,

ama bunu nasıl

göstereceğini bilmiyor.

Öğrendim ki;

Her şartta kendisiyle dürüst kalanlar,


daha uzun yol yürüyor.

Öğrendim ki;

anlatmak ve yazmak ruhu

rahatlatır.

Öğrendim ki;

Hiç tanımadığın insanlar iki saat içinde

senin hayatını değiştirir…

Öğrendim ki;

Karşısındakini kırmamak ve

inançlarını savunmak arasında,

Çizginin nereden geçtiğini

bulmak zor.

Öğrendim ki;

aşk kelimesi ne kadar çok


kullanılırsa,


anlam yükü o kadar azalır.

Öğrendim ki;

gerçek arkadaşlar arasına

mesafe girmez,

gerçek aşklarında…

Öğrendim ki;

Sevgiyi çabuk kaybediyorsun,

pişmanlığın uzun yıllar sürüyor.

Öğrendim ki;

Ne kadar yakın olurlarsa olsunlar,


en iyi arkadaşlar da ara sıra üzebilir,


onları affetmek gerekir.

Öğrendim ki;

aile hep insanın yanında olmuyor,

akrabanız olmayan insanlardan ilgi sevgi

ve güven öğrenebiliyorsunuz,

aile her zaman biyolojik değil.

Öğrendim ki;

Bazen başkalarını affetmek

yetmiyor,

Bazen insanın kendisini


affedebilmesi gerekiyor.

Öğrendim ki;

İki kişi münakaşa ediyorsa,


bu birbirlerini sevmedikleri


anlamına gelmez.


etmeleride sevdikleri


anlamına gelmez.

Öğrendim ki;

her problem kendi içinde bir


fırsat saklar,


ve problem fırsatın yanında


cüce kalır.

ŞİİR : ATAOL BEHRAMOĞLU

23.hafta

22.hafta

NENEMİZ VE AMCAMIZ

Nenemiz ve Murat, bizleri tebrik etmek için İstanbul’a geldiler.

Teşekkür ederiz...

GÜLDEN, TUNA VE BEN EMİNÖNÜ

Tuna’cığım tutturdu yiyenlerimin şeker organizasyonunu ben yapacam diye.Gülden, Tuna ve ben 2 gün soluğu Eminönünü’nde aldık.Aslında vakit olunca İstanbul’da yapacak o kadar çok şey var ki…

Yanımda olan canım arkadaşlarıma teşekkürler….

21.hafta

2010 1. PİKNİK ORGANİZASYONUMUZ

Tatil olurda evde durabilir miyiz?. Binnur’cuğumuzun organizasyonuyla Polenezköy’e pikniğe gittik ve bol bol oksijen aldık.Emeği geçen herkese teşekkürler….…